Kaida Livre...

RENASCER

2009-04-13T13:10:00.004+02:00

Benvidos a unha nova etapa do camiño: RENASCER. Así leva por título o meu novo blogue... ¿o por que desto?.. Realmente descoñézoo.. Supoño que un reencontro comigo mesmo, un cara a cara, face contra face que me revelou que continuar con Kaida Livrre xa non tiña sentido. Decidín crear Kaida Livrre coma un refuxio a proba de bomba no que me desafogar e iniciar a miña cruzada contra o desacougo e a incomprensión,... un elixir unha saída... E tanto que o foi.. estas liñas, estas verbas, parágrafos que se semellan insignificantes a unha primeira ollada son para min parte do meu ser, auga para as miñas feridas.

Bauticei Renascer ó meu novo blogue porque pecha unha etapa da miña vida para dar comezo a unha nova, máis madura e espero menos cobarde. Por riba de todo pretendo non vos decepcionar.. e tampouco a min mesmo. Quero darvos as grazas a todos polo voso apoio, e maior ou menor medida, pola vosa presencia e pola vosa ausencia: Grazas. Vémonos a tan só un clic no enlace que atoparedes abaixo en "outros blogs de interese"... oxalá mereza estar alí.

Rematou a caída libre, saúdos dende o chan.. que curioso dende aquí pódese ollar mellor o ceo.

Todo tiende a cautivar
aunque estemos condenados
en la prision del tiempo

un minuto y algo mas
configurando un pasado
vestido de silencio

escucha,se exibe una voz
renuncia al sol
y a pesar de todo ahora empiezo a ver
que este cielo es mas azul
desde que no estas tu

no me sorprende que haya tanta estupidez
me reconforta,ser un idiota
Te reconozco en mi propia desnudez
me conmociona,no ser persona

Como hojas de laurel
somos hijos de un legado
sin reconocimiento

todo ha vuelto a florecer
desgozando el retrato
de ese arrepentimiento

escucha,se exibe una voz
renuncia al sol
y a pesar de todo ahora empiezo a ver
que este cielo es mas azul
desde que no estas tu

no me sorprende que haya tanta estupidez
me reconforta,ser un idiota
te reconozco en mi propia desnudez
me conmociona,no ser persona

Hoy,tirare mi ropa sucia al mar
mi desdicha junto a ti al mar
los motivos,la miseria al mar
todo lo que un dia fui al mar

Skizoo, Renuncia al sol (Skizoo)

"Creep"

2009-03-29T22:29:00.008+02:00

When you were here before,

Couldn't look you in the eye

You're just like an angel,

Your skin makes me cry

You float like a feather

In a beautiful world

I wish I was special

You're so fucking special

But I'm a creep,

I'm a weirdo

What the hell am I doin' here?

I don't belong here

I don't care if it hurts,

I wanna have control

I want a perfect body

I want a perfect sou

lI want you to notice

when I'm not around

You're so fucking special

I wish I was special

But I'm a creep

I'm a weirdo

What the hell am I doin' here?

I don't belong here, ohhhh, ohhhh

She's running out the door

She's running out

She run run run run...

run... run...

Whatever makes you happy

Whatever you want

You're so fucking special

I wish I was special

But I'm a creep,

I'm a weirdo

What the hell am I doin' here?

I don't belong here

I don't belong here...

Radiohead, Creep (Pablo Honey)

Cause I´m a creep... Se por algún casual esperábades atopar a un probe desorientado afundido polo peso da súa autoestima... mal dia fostes escoller. Asqueroso disque, perdido, aqueloutrado... creo que andades algo equivocados. Por vez primeira na historia renunciei ó meu posto de desacaugado para erguerme ollar pra o espello e atoparme con aquela persoa que tiña sido antano: un ledo reencontro vaia. Agora xa teño un sitio no mundo, e non é precisamente ó teu caron.. Sorprendeche?? Tristura maldito foi o dia que elexiches pra me visitar porque hoxe topácheste coa porta na boca... perdoa a miña mala educación é que non estou para lerias.

Tiña xa as pernas rotas de camiñar e mais o espirito descosido por mil furados así que decidín que até aquí podía chegar o meu devagar, a miña triste andanza remata por mor da miña propia decisión e vontade.. Acabouse! Sintome ben e por unha vez na vida e estou seguro dunha cousa, que son quen son e ninguen mo poderá arrebatar, pese a quen lle pese.

"hoy no jugué a mentir sobre ayer

hoy desnudé que me siento bien

si me vuelvo a perder... esta noche lo haré

es posible que sientas que no volveré"

Dose caótica de ética de váter

2009-02-17T14:51:00.007+01:00

Se a miña vida dependera de facer que o mundo comprenda o que estou a sentir e pensar nestes intres, o que opino vaia, e unicamente poidera escoller un par de palabras, ditas palabras serían: Ata os collóns! Converto deste xeito, este post que esta a piques de nasceres, nun grito desgarrado e rouco de imcomprensión e ira, de saír a rúa e reducir a cinzas o trinque de manequíes fríos e aparentes, máscaras ríxidas, inexpresivas faces e desfrutar sadicamente deste acto mórbido e anárquico... ¿Que por que? Non debería de interesarvos que queredes que vos diga, é a miña vida e isto non é nin moito menos un programa para "borderlines" deses, boccato di cardenale para periodistas de calidade como AR... estoume desbiando do tema. Xa vedes, desenterrei a machada de guerra e emprendín de novo a miña campaña contra o mundo, unha cruzada e pro do caos e sen un fin concreto e definido senon máis ben turbio e caprichoso debo recoñecer. Non me move a ética nestes intres como ten feito no pasado, senón máis ben a angustia indiferente da disconformidade e bueno, cousas miñas ala!

Para servos realistas todavía non teño moi claro porque estou a escribires todo esta sarta de parrafadas per bueno, o caso é quedar liberado e tranquilo non? Si relaxadisimo oiches? Tanto sarcasmo vaime revolver o estómago. Ala! a andar por ai un rato!... cagho en todo

Eu son Banksy xDD

2009-02-06T15:03:00.018+01:00

Bueno, hoxe deume por faceres unha paréntese na liña habitual do blogue... Unha pequena escisión na temática pra homenaxear a un artista do que teño coñecemento dende fai ben pouco , debo recoñecer. De nacionalidade británica e estilo rompedor e totalmente orixinal, tráiovos a Banksy. Se tedes a oportunidade e tempo podedes pasarvos pola súa páxina web e quedar coa faciana torta admirando as súas pezas. Agora amosareivos algunhas das súas creacións que máis me impactaron. Espero que sexa do voso agrado e pídovos desculpas se esperabades un novo relato intimista pero tranquilos, hai tempo para todo! Desfrutade...

Mira ti! Até onde chega o amor! xDD

Vaia peixes máis raros...

...E logho non leva rasón?

Por suposto, sempre queda a esperanza...

jajaj nin o cortefiel oiches?

bandaloss...

A lóxica das organizacións totais trascende as prisións.. Xa o dicía Fouchault

As autoridades dando exemplo...

Que farias...

Sinceramente o meu favorito

Estes adolescentes... sempre ensuciando nas paredes

Amarelo ledo

2009-02-02T14:34:00.011+01:00

Apuro o último trago da xa ben mediada botella da tristura e sumérxome no pozo, aparentemente sen fondo, que é o meu universo interior, encadeándome ó meu, refuxiándome en min... Quen me ia dicir, valla a ironía, que alguén, sabe Deus por que, ensinoume a nadares, tendeume a súa man, temperada coma unha mañá de outono, e tiraría de min rescatándome do máis profundo do océano... de min mesmo vaia?... ¿Acaso non vos resulta gracioso? Quen pode pensar que os perdidos, aqueles que olvidaron os seus propósitos, os desenganados da vida poden encontrar de novo o camiño e demostrarlle ó mundo, que a pesar das feridas, aínda saben loitar e recordan o efímero sabor da ledicia...

Abandono, como o alcohólico abandona a súa derrotada compañeira de vidro pra mirarse ó espello, e ollar alén do desfeito no que se convetera para debuxar unha nova vida... .Deixo atrás a Escola da Tebra na que levaba militando ó menos... Deus sabe canto, e non foi precisamente grazas á miña forza de vontade

Esta semana recordei o sabor olvidado nos beizos namorados, sinceiros.. cousas, mostras sinxelas do aprezo máis sentido. Volvín recuperar o rubio das meixelas, antano grises como a cinza, e noto como o universo, tempo atrás ocupado nos seus quehaceres cotiás volve a xirar egoistamente en torno á miña persona. Iniciouse a Kaida Livrre! saltemos xuntos ó vacío, sen pensar as consecuencias.. conxelouse o tempo e todo vai cambiando a un tono amarelo, amarelo ledicia... Hai que ver que cousas se me ocurren jajaj... bicame paseniño...querote!

Look at the stars,

look how it shines for you oh

and everything you do.

Yeah, they were all yellow.

I came along,

I wrote a song for you

and all the things you do,

and it was called yellow.

So then I took my turn oh,

what a thing to have done

and it was all yellow.

Your skin,

oh yeah, your skin and bones

turn into something beautiful,

and you know,

you know I love you so,

you know I love you so.

I swam across,

I jumped across for you

oh, what a thing to do.

'Cos you were all yellow,

I drew a line,

I drew a line for you.

Oh, what a thing to do

and it was all yellow.

And your skin,

oh yeah, your skin and bones

turn into something beautiful.

And you know

for you I bleed myself dry,

for you I bleed myself dry.

It's true,

look how they shine for you.

Look how they shine for you.

Look how they shine for.

Look how they shine for you.

Look how they shine.

Look at the stars,
look how they shine for you

and all the things that you do.

Coldplay, Yellow (Parachutes)

Tuturututuu

2009-01-25T19:03:00.003+01:00

Buff,... mimadriña, canto tempo vai non si?... xa facía que non tiñamos un cara a cara ti e mais eu, face e espello, caderno e lapis, verdade e crueza... Afogouse "por fin" ese vótochedemenos amargo, que non se me iba da boca nos últimos días,... benvido. En definitiva, o regusto agridoce deste reencontro non se me fai de todo desagradable,... incluso, e moi ó meu pesar, necesario, imprescindible,...

Xa está! Coller aire, eche-lo peito, enfrentarse ó teclado e dirixirse unha vez máis ó excelentisimo señor Min Mesmo, licendiado en parvadas e director do "archicoñecido" Kaida Livrre. Tras esta sarta de sandeces e presentacións ampulosas terei que comezar dunha vez... non?... O tema do debate de hoxe é: ¿ O pulpo pódese tomar con auga ou non?... Era broma, a verdade e que non sei cal foi o motivo que me empurrou a sentarme e seguir á escribir tras estas pequenas vacacións; vacacións requeridas para aparcar durante un tempo a reflexión e o autoconsuelo.

Pero... sabedes? é irónico pero a pesares de estar engaiolado na casa e verme recluido do mundo pola repentina tormenta que estase a cocer aí fóra, aquí dentro, agochadiño, refuxiado entre estes, antaño, fríos muros, comeza a clarexar a tempestade... Coma sempre sigo dicindo sen dicir verdade?... Fodédevos anda, bastante teño co meu... Pero sí, é incrible os xiros que toma o curso dos acontecementos, xiros agora ledos e igualmente repentinos que fan despertar as ilusións durmidas. Promesas olvidadas que che regalan novamente ás nas costas pra volar alto, moi alto, até onde non alcanza a vista.

Abróchense os cinturóns porque a innición vai ter lugar nuns escasos intres: 5, 4, 3, 2, 1 e medio, 1, Despegue!

SOS!

2009-01-10T23:49:00.007+01:00

Ola?... Hai alguén ahi??... Por que nunca hai ninguén?... Por que sempre teño que me conformar con falar conmigo mesmo... as miñas habilidades empáticas vense moi pero que moi limitadas cando teño que escoitarme a min, máis aínda á hora de consolarme... Vacío, negrura, todo está oscuro ó meu redor, non consigo entrever nada nestas profundas tebras que o envolven todo e parecen estreitarse cada vez máis ó meu colo afogándome e facendo que sexa todavía máis difícil respirar. A falta de osíxeno provoca mareos e náuseas que fanme dobrar o lombo e que me flaqueen as pernas. Acaso non existe a piedade? De nada sirve pedir auxilio? É ninguén me oe?... A que clase de tráxica situación chegamos na que pedir socorro, a verba axuda carece de significado...

Dios! Por que ten que haber tanta inxustiza? Por que o esforzo non da fruto? Acaso non podo nin tan sequera queixarme desta nefasta situación?... ¿Quen decide todo isto? Exixo unha explicación!... Vamos! E que non me oes, fálame!

É inútil,... e que ningunha alma caritativa ou con un mínimo de humanidade pasa por casualidade este recóndito lugar? E... que clase de sitio é este? Unha especie de cosmos ou universo paralelo, un cárcere... Axudaaaaaa! Por favor, Deus cho prego, que alguén me axude a saír de aquí...

Amigo Invisible

2009-01-10T14:17:00.007+01:00

Bueno, este Nadal tocoume de facer un "Amigo Invisible" cos meus compañeiros, e causa do meu descuido olvideime de que era onte cando tiñamos que entregar os regalos. A vergonza que me entrou cando foi o turno de entregar o meu foi tal (porque claro, non o tiña) que decidín poñerme hoxe mans á obra e traballar arduamente no meu proxecto. O regalo vai acompañado dunha nota e dado que me gustou o que escribín e non quero perdelo pois vouvos transmitir a miña redacción:

Tal vez, este meu regalo non sexa, nin moito menos, o máis acertado. Os motivos que me levaron a facer esta recompilación, esta escolma foron probablemente o meu propio egoísmo e ambición personais á hora de facer un regalo que realmente me gustara a min mesmo...

Sen embargo (perdoa que non use "porén" pero é que me parece unha forma demasiado elitista) estes discos conteñen, a parte de centos de milleiros de datos, meras cancións en definitiva, todo o meu espírito e afecto. Espero que dende o primeiro intre de escoita podas sumerxirte nun universo de sentimentos, ás veces afogantes e crúos, que con todo o meu cariño escollín para ti.

Oxalá alcances o "Paradysso" por medio destes temas, vibres e roces a "Frágil Sensación de Euforia" que se atopa en cada recóndito lugar destas grabacións, ou mesmo pode que te sumerxas na "Incerteza" dos teus propios sentimentos...

As cancións son de tres grupos de nacionalidade española: Sôber, Skizoo e Vértigo. Os tres teñem as mesmas orixes e producción polo que ás veces pódenche resultar un tanto similares, se ben cada un é un mundo alleo e distinto. Sendos CDs están pensados para que os escoites en orde e pídoche, coma un favor personal, que lles prestes especial atención pois traen consigo un billete de ida ó mundo dos soños...

Un bico enorme, xa sabes quen son... Grazas.

Atentamente teu Amigo Invisible

Nada é imposible

2009-01-06T23:47:00.006+01:00

Hay tantas formas de ser,
como enigmas bajo el mar.
Conciencias libres,
que pesan cada vez más.
Hay tantas formas de hacer
de este mundo algo demencial,
que a veces me asusta.

Hay tantas formas de fe,
como señuelos que alcanzar.
Conejos blancos que Alicia
deja escapar.
Hay tantas formas de ver,
este mundo irracional,
que a veces me abruma.

Todavía podemos pedirnos perdón
y hacer de esta vida un invento mejor,
nada es imposible si rompes cadenas.
Todavía no es tarde para el corazón,
que puede elevarte a un nivel superior,
nada es imposible si orientas tus penas
al sol.

Hay tantas formas de arder,
como maneras de estallar.
Sucesos que no nos dejan de
salpicar.
Hay tantas formas de hacer,
de este mundo algo demencial,
que a veces me asusta.

Todavía podemos pedirnos perdón
y hacer de esta vida un ensayo mejor,
algo invencible corre por tus venas.
Todavía no es tarde para el corazón,
que puede elevarte a un nivel superior,
nada es imposible si orientas tus penas
al sol.

Hasta dónde vamos a llegar,
dímelo tú, que ya no soy capaz.
Verme en ti me sabe fatal.
¿Hasta cuándo vamos a esperar
a que esta luz aporte claridad?
Apenas sé diferenciar, entre el bien
y el mal.

Skizoo, Nada es imposible (Skizoo 3)

Ei! Ei! ¿A que veñen esas bágoas?... Vamos muñer, ¿non ves que así estas toda vermella e inda por riba estás máis fea?... Nin por esas eh?... O sabor salgado das bágoas só é agradable cando foron nacer da ledicia ou de rir a cachón porque estamos alegres... sen embargo esas túas bágoas semellan ter máis ben o gusto amargo da tristura e mesmo teñen unha cor así como grisácea. Veña! Érguete, aparta as mans da cara e mira ó teu redor, fai un día maravilloso, por un día que non chove nesta maldita cidade e ti mira! Estás aquí plantada perdendo o tempo en ves de aproveitar un pouco as vacacións que xa se nos acabaron practicamente... ¿Pero ti estasmme a tomar o pelo? ¿Pódese saber de que ris agora?... Vale, xa sei que non son precisamente o prototipo de persoa que di estas cousas pero contra!... É este inverno permanente que conxela os meus ánimos e faime ter este carácter... ¿Non me cres agora?... Bueno, iso e máis outras circunstancias... Ui! Que leria! ¿Queres facer o favor de moverte?... Así, menos mal, xa era hora. Vamos corre asómate ó balcón, ¿ves todo o que te agarda?

Un novo tren chega á estación, quizáis sexa un bo momento para facer unha viaxe...

Ledo aninovo

2009-01-01T21:42:00.007+01:00

Supoño que tería que felicitarvos o ano que acaba de entrar como responsable, fundador, e demáis sinónimos que son deste blogue. Se algo podo dicir é que educación e normativa non me faltan pois son cousas que sempre estiveron presentes na miña vida, mais esta felicitación tan arraigada na tradición e cultura populares pode non ser máis ca un doze engano acerca do que este recén estreado ano nos depara.

Así que agora nun acto de autonomía, criterio, e ganas de tocar os collóns (perdonen as palabras) vaia, romperei dun só golpe con centos de anos de tradición e costume ¿que vos parece eh? ¿Abraiados non si?... pois a verdade e que este acto tan reivindicativo e antisistema non é que veña provocado polas miñas propias crenzas ou a moda de atentar contra todo aquilo que se nos semella común ou habitual... Non. A verdade é que nun alarde de egoísmo decidín atentar contra o mundo porque seguramente a miña forma de recivir o ano, o meu "ledo aninovo" tornouse máis ben acedo é , por que non, un tanto intragable.

¿Que por que? Vos estaredes a preguntar... bueno, non vou tomarme o tempo de relatar con detalle as miñas andanzas, miñas venturas e desventuras máis ben na fría noite compostelá. Simplemente se trata de que as ilusións e forzas quedaron irremediablemente afundidas nun tubo de plástico sepultadas baixo o xeo. Cos sentidos afogados e as ilusións náufragas difícil é disfrutar dun acontecemento tal como é o nacemento dunha nova etapa na vida dos humáns... ¿Acaso estou a contarvos algo novo?... Bah! Deixádeme en paz, estou en guerra... Psstt! Camareiro! Vaia traendo outro litro, inda queda moito por olvidar...

"El uno de enero me quito de fumar y me apunto a un gimnasio

y aparco los vasos os lo juro

promesa incumplida como todos los años

acabaré impregnado de tragos hasta el culo os lo asegurooo"

Violadores del Verso, De Vicios y Virtudes (Vicios y Virtudes)

Afundido agora...

2008-12-29T23:49:00.011+01:00

An unfortunate journey

Through a bleak sea of loneliness

I carve through the waves of grief

In a black vastness of self doubt

I have never felt so alone

So pitiful and wretched and low

I'm tried by a terrible wind

The misery and the pain blow

The clouds of grey come overhead

A storm will hunt me down

And rip the guts out of my body

That I would surely drown

Thrashing out at torment and pain

The maddened sea engulfs me

I let myself be swallowed up

The magnificent weight upon me

Deeper I go, deeper down

Didn't think it could get any blacker

The cold bites, the pressure builds

I think I no longer matter

When lovers die and friendships fade

When kin all lie forgotten

The gates of agony spew forth

Your memories, sinking and rotten

So deep now I feel so numb

I'm ravaged by utter loss

The guilt, the grief, the astounding pain

My body, they all will wash

I hope I ne'er return to life

Oh, Christ just let me go

Let death devour my simple soul

Lest my misery grow

My Dying Bride, Deeper Down (A line of deathless kings)

E é agora, nestes precisos intres, cando afondas no océano da melancolía onde vai desembocar o arrasador torrente do desengano. Nestas turbias aguas custodiadas polos chorosos xuncos que fungan co silbar do pestilente vento desta masa de auga podre e contaminada co paso dos anos. Convertido o doce viño na amarga vinagre a través do tempo, cruel, implacable, que borra da face da terra as ilusión e fai aflorar así a rocha desnuda do desacougo e o frustrante. Os campos perderon xa a cor, verde e malva que antaño, nalgún bendito día posuían . Os cantos das aves, antes doces, tórnanse agora roucos e quexumbrosos fruto do desvaste da mediocridade...

É agora, nestes precisos intres, cando debes, flacas as forzas, escoller a opción máis difícil abrir os ollos e loitar contra o enorme peso da incomprensión. Non desistas! todavía queda moito polo que loitar e grazas a Deus moitos intres que disfrutar... Nada en contra da corrente, segue as febles raiolas de luz que apuñalan a superficie e pon fin á túa caída deixando definitivamente o camiño a un inexplorado e pouco esperanzador fondo. Arriba! xa case podes notar a brisa temperada desta máñá de primavera... debes voltar á casa, ante de estar votando en falta...

Epístola a un estúpido

2008-12-21T19:39:00.007+01:00

Santiago de Compostela,

A Coruña, Galicia

Estimado eu:

Estouche a escribir para dicirche, non da maneira máis sinxela ou concreta, pero sí da máis sinceira posible "eres idiota". Non un "eres idiota" calquera, non te vaias crer, senón un "eres idiota" dos máis sentidos pronunciados ó longo dos séculos. Pode que mesmo personaxes coma Orfeo dixérano no momento en que se perdeu para sempre o seu amor vítima dos seus mortais impulsos, ou mesmo Aníbal cando puido tomar a cidade de Roma e deixou escarpar a oportunidade para acabar morto. Sen dúbida este meu caso non se queda atrás comparado cos anteriores, inda que por motivos de fama eses quedarán nos anales da historia e o meu quedará reducido á clandestinidade e o anonimato.

¡ Eres parvo! ¡ Langrán! ¡ Cobarde... non coñezo a simpatía e non entendo de piedades, a realidade é esta, só podes afrontala porque renderse non é a mellor opción... ¿Por que esa tristura? ¿Acaso non é pola túa culpa?Será que te arrepintes... tarde piaches amigo... o que fixeches, os teus sentimentos, as túas actitudes xa forman parte dos arquivos do tempo. A ley reza "o feito feito está" esteas ou non de acordo con este cruel mandato... ¿Debería recordate os teus errores ou os tes xa ben presentes... Neste xuízo non hai coartada... ¿Cómo? É agora cando a vergoña se apodera do teu corpo es buscas refuxio nas xordas paredes, recollendo o teu corpo contra o frío chan que combina coa tesitura dos teus inchados ollos... "Oxalá ninguén soubera dos errores que cometín" estaras a pensar. Vouche dar ese privilexio, suficiente castigo é sentirte arder a ialma cando te miras ó espello. Cobarde... busca agora o calor das paredes desnudas e do frío chan que combina cos teus ollos pero nada han de darte. Cumple condena na escandalosa cárcere da vergoña porque a túa fianza só se paga con arrepentimento e suor.

Deberías levantar a cabeza das mans temblorosas e facer frente ó destino que escolliches. Cando antes empezes antes acabas...

Atentamente túa Conciencia

Unha "legenda"

2008-12-20T17:05:00.016+01:00

Apenas unha pequena homenaxe a unha das figuras máis representativas da historia dete século e probablemente da humanidade, personaxe admirado, ás veces polémico ou pode incluso que mitificado, sexa cal sexa a verdadeira historia, a verdadeira conciencia deste mozo de Nine Miles, Jamaica quen se converteu nun dos profetas do movemento rastafari

e un dos idealistas e músicos máis reverenciados. A pesar da súa corta vida, Bob deixou nos corazóns das persoas e mesmo na historia un imborrable recordo, unha mítica carreira coma heroe e ídolo de masas, como alternativa ó convencional...

Poderiavos facer unha longa e máis que coñecida biografía pero a única diferencia que atoparíades coa Wikipedia é que esta estaría en galego. Non pretendo ensinaros nada que xa podedes atopar nun libro nin darvos respostas escritas, senón mimimamente tratar de transmitir a súa importancia coma símbolo. ¿Acaso é importante se realmente fixo todo canto se di? ¿Foi realmente exemplo da actitude pacifista e antimaterialista que ofrecía o mundo? Non importa, non o saberemos xa que por desgraza non o temos conosco para coñecer o realmente pasaba pola mente deste "semideus", cales fosen as súas verdadeiras iquietudes ou vizos... Bob é ante todo unha manifestación e unha apoloxía da paz, a liberdade, a igualdade,... O refuxio que nos ofrece foi a súa grande contribución a historia, podendo ser simplemente un simple mortal pero que decidiu cambiar as regras do xogo.

¿Que máis dicir? ¿Que a súa música é xenial? Creo que non é preciso dicilo, xa fala por sí soa...

No woman no cry

Cause I remember when we used to sit

In a government yard in trenchtown

Observing the hypocrites

Mingle with the good people we meet

Good friends we have, oh, good friends we have lost

Along the way

In this great future,

You can't forget your past

So dry your tears,I say

No woman no cry

Little darling, don't shed no tears

No woman no cry

Said I remember when we use to sit

In the government yard in trenchtown

And then georgie would make the fire lights

I seh, log would burnin' through the nights

Then we would cook cornmeal porridge

Of which I'll share with you
My feet is my only carriage

And so I've got to push on thru,

Oh, while I'm gone

Everything 's gonna be alright

No woman no cry

I seh little darlin',don't shed no tears

No woman no cry

Bob Marley and the Wailers, No woman No cry (Live!)

Café en compaña

2008-12-14T20:43:00.005+01:00

Buff, mira que está a chover ahí fóra, vai un frio que corta a pel,... ¿prefires quedar arriba ou baixamos? Eu por min baixaba que están todas as mesas ocupadas e non quero quedar preto da porta que logo agarro un resfriado. Que gusto a calor que vai aquí... ¿que che parece se sentamos nesa mesa así máis agochadiña do fondo?... Acolá xunto do reproductor ese tan antigo que seméllase a unha gramola. Oes, creo que vou deixar os abrigos no percheiro que che están algo mollados... Deberías pedir un café, acaban de mercar unha máquina nova estupenda que fainos riquísimos, superescumosos. Ademais veñen acompañados dun croissant ou bollería polo estilo. ¿Podesme pedir un con leite? Teño que ir un intre ó servizo...

Mmm xa o trouxeron... unha vez oín nunha película que non hai nada máis placenteiro que voltar do baño e atoparte co teu pedido xa na mesa, quen o dicía tíñache toda a razón.

"The falling leaves drift by the window,

the autumn leaves of red and gold

I see your lips, the summer kisses

the sun-burned hands i used to hold..."

Adoro esta canción... a verdade é que este sitio é incrible... descubrino hai tempo por pura casualidade: andabamos un e amigo mais eu deambulando medio bébedos xa ven entrada a noite cando comezou a chover cachón coma está a facer agora, necesitabamos dun sitio onde refuxiarnos da choiva descansar un pouco. Foi un milagre atopalo, xa non podiamos máis e os nosos ánimos afogaran horas antes nun océano veige de importación irlandesa acompañados pola envolvente atmósfera das tabernas do casco vello. Desde aquela veño case por semana...

(Apurando un sorbo) Oíches, ¿sabes que estou escribindo nun blogue?... Pois non che sei moi ben o por que pero vamos deixar a un lado esa cuestión... basicamente, bueno xa sei que non che pedin permiso pero tomeime a libertade de reflectir na escrita certas conversacións que temos...

Tranquila, non aparecen nomes nin son cousas demasiado trascendentais, bueno ou mesmo sí, non sei o caso e que atopo a paz, neste caso non no romántico suposto da pluma pero si co teclado é un chocolate ó lado... Pero gustaríame pedirche un favor... é que prefiriría que ti non leras o que escribo... ó menos non por agora... é como máis máxico, ademais de que todavía non dou encamiñado demasiado o que procuro transimitir.

Cambiando de tema, ¿que fora daquel ....

"...Since you went away the days grow long

and soon i'll hear old winter's song

but i miss you most of all my darling

when autumn leaves start to fall."

...Recompilación para poetas alcohólicos (II)

2008-12-13T22:30:00.010+01:00

"Ya me cansé de lanzar monedas y pedir deseos.

Hoy es tiempo de meteros por el culo mi talento,

de que la ciencia investigue:

¿ de que firmamento se caen las estrellas con este olor a ginebra?

¿Qué misterioso amor a la virtud me guía en la tierra?

¿En que punto del mapa aterrizó mi meteorito?

¿Por qué Nostradamus no habla de mí?

¿Contra quien compito?

¿A qué dioses defiendo?

¿En que se basa mi arte?

¿Vengo en son de paz?

¿Estoy de su parte?

¿Que dicen los astrónomos acerca de mi signo?

Qué clase de Evangelio traigo, ¿es pensamiento digno?

Ó ¿soy el eslabón perdido del que hablaba Darwin?

Si hablo de la 4ª dimensión, ¿es porque he estado allí?

¿En que cuna lloré?

¿Qué clase de infancia tuve?

¿En que calles crecí?

¿Con qué juguetes me entretuve?

y.. ¿Qué fantasías sexuales me mantienen hoy despierto?

¿Con qué mujeres sueño?

¿Por cuantas habría muerto?

¿ Qué es para mí el amor?

¿Una sonrisa o una lagrima?

y...¿ Por qué esa maldita obsesión por desafiar a las máquinas?

¿ Por qué ese miedo a la tecnología?

¿Por qué esa pasión por la proporción y la armonía?:

porque soy un GENIO!!!

No paseis por alto a los genios

Que solo los cientificos hablen

El mundo ignora sobre tecnologia

Mientras quede mi frase

No paseis por alto a los genios

Que solo los cientificos hablen

El mundo ignora sobre genetica

Mientras quede mi frase."

"Me clavo las espinas de las rosas ke piso,

mi nombre es Javi pero tu diosa, tu puedes llamarme Dioniso,

besarme sin permiso,

sekarme el sudor sin prisa

y sin promiso dedicarme una sonrisa,

trae el ron es la cancion,

Kase.O es el artista nena, pasate ese maKa!

Yo vivo como si la muerte no existiera,

nada kiero, nada espero, nada llega, recuerda,

duermo en tu tejado cada vez ke sueno en tu cadena resucito,

es mucho mas ke un rito en la rutina de los celos de tu novio en cada eskina vigilandote..

tus padres, los amigos, las amigas,

vive la utopía, nada es lógico...

un sueño cada dia no es algo paradójico."

"No fue el azar lo que me trajo a este bar

Fue tragar sin parar, sin pagar,

nada que celebrar (Todo por olvidar)

Pero no se nos olvida vivir y brindar

Porque a decir verdad

Es fantástico vivir en este puto cementerio de sueños ciudad

Días largos suficientemente buenos

Pido días largos suficientemente buenos

Me meo fuera con los ojos cerrados

En los lavabos encontré dos abogados drogados

Mi demencia y mi conciencia

Yo ablando solo con los tres

Propuse hacer las paces, ya ves

Asumo mi alcoholismo

Soy feliz sin el pero con el me conozco más a mi mismo

Y me quiero nena

Vivo como si la muerte no existiera

Pero pierdo el equilibrio en otoño

Y en primavera

Salgo pa fuera y ya se ha hecho de día

Y los borrachos como yo piden al sol misericordia

El camión de la basura se ha olvidao de recogerme

El 32 no pasa y la ciudad nunca duerme

Agradecer un nuevo amanecer borracho

Con la impresión de estar en medio de ningún donde

Agradecer un nuevo amanecer borracho

Con la impresión de estar en medio de ningún donde."

Tributo a uns "xenios". Violadores del Verso

Recompilación para poetas alcohólicos

2008-12-13T21:53:00.012+01:00

"Oh! Inmortal poseidon, el del furioso tridente, a ti me encomiendo en esta dificil empresa,

propicia que este velero llegue abuen puerto,

permiteme llevar a cabo los designios de afrodita nacida de las olas,

¡Oh! Caliope, augusta entre las musas,

hazflorecer el jardin, trae la rima"

"Mi nombre va de boca en boca y mi cuerpo va de bar en bar,

en busca de una loca, con quien hablar, te apetece tomar unacopa?

No me lo digas, tus amigas solo hablan de ropa, te gusta el rap???

Te prometo la cosa mas bella, ir a un hotel si quieres descorchar una botella y beber champan

si prefieres ir a ver estrellas, conozco un sitio que me dices?

(creo que tus amigos se van)"

"Aparcado en el borde de la cama vomitando,

gritándole a mi madre que en el marco de la puerta esta llorando,

joder chaval vas como una cuba,

tu padre ha ido a buscarte,

esperate a que suba...

...Vida perdida por la mujer y la bebida...

Envidias a mis dos locos amantes whisky y en cafeterías elegantes,

mi futuro depende de un tubo con cubos de hielo,

mírate, mírame mi límite es el cielo,

mira que hablas mucho y yo no digo nada,

tu novio bebe rubia, tu chica megaverde

y yo con mi ballantines yo y mi yo y mi ballantines,

yo y mi yo y mi ballantines,

yo y mi yo y mi ballantines

¿qué vas a hacer tú? Ballantines

yo y mi yo y mi ballantines,

yo y mi yo y mi ballantines. "

"Cuando empiezo a calentarlo y tienes un litro levantarlo,

no estoy sereno no hay razones para estarlo,

no estoy sobrio no hay razones para estarlo

para estarlo colevantarlo

si empiezo a calentarlo y tienes un litro levantarlo,

no estoy sereno no hay razones para estarlo

no estoy sobrio no hay razones para estaro

l para estarlo colevantarlo."

"Y así mi grupo es otoño de MC's, amarga bilis..Jabatt maestro del psicoanálisis, convoco a mi público a la catarsis..un nuevo verso brota bajo el sol y es la culminación de mi crisis..."

"Si vuelvo a Si vuelvo a reconciliarme con el mundo.

De nuevo Esconderé mi arma, no mi alma.

No me importa si hay vida en Marte o se Paris arde.

Esta noche llegaremos tarde.

La Ciudad nunca duerme

Todavía funcionan los semáforos, las esquinas y los bares.

No busco pasaporte.

Perdido en la ciudad sin brújula que me indique el norte

Las estrellas están desordenadas..."

Confesións

2008-12-12T21:35:00.007+01:00

Supoño que te estaras a preguntar onde estiven metido todo este tempo ¿verdade?... entendo que non respondas... cando unha persoa desaparece de un día para outro coma por arte de maxia non é de esperar que unha vez de volta a xente actúe coma se nada pasara... supoño que nalgún destes programas de reencontros da telivisión... en fin non ten moito sentido pedir desculpas ou facerme o parvo. Xa sei que estás enfadada e non me extrañaría que non quixeses sequera dirixirme a palabra... é máis non vou ter en conta que marches pra non verme o pelo... ¿que digo ter en conta?... enténdeme só intento de arreglalo. Poda que sexa imposible pero, ¿acaso é non humano intentalo por moi estúpida ou atrevida que sexa a intenta?... Xa vexo que as miñas terapias de autoconvecemento desfanse só con ollarte ós ollos... non dou atopado calor ningunha nos teus xestos, no teu tacto...

Perdon, perdon, non podo dicir máis, inda que non o creas sítoo. ¿Que digo que o sinto? Sintoo moitísimo... podes chamarme estúpido, mentireiro,... o que sexa preciso, pero seguramente quedaraste corta... o problema é que a pesar de todo non son capaz de renunciar ás túas desculpas...

É incrible ata que límites chega o egoísmo humano, máis concretamente o meu que vou dicir...

Deus, non sabes o que me reconforta ver como relaxas o xesto, supoño que iso é unha iniciativa de me perdoar ¿non si?... poderia xurarche mil veces que non o volverei facer, non te volverei a abandonar, non vou marchar en busca de respostas que moitas veces teño diante da cara, non vou a facerche máis dano.

Poderiasme dar unha aperta?... necesito dalgo de agarimo e comprensión, inda que non a mereza, a pesar de que unicamente sexa por uns instantes efímeros... grazas.

Sabes? todo este tempo fora non foi precisamente de proveito, a confusión e a soidade non son as mellores amigas, menos aun á hora de buscar respostas ou ir na procura de cambios...

Tampouco as reflexións elevadas ou profundas, toda esa patroñada elitista e rimbombante non é síntoma de estalo a facer ben.

Falabamos antes do egoismo,... nesa liña gustaríame dicir algunhas cousas ó respecto, o que pasa e que non é doado atopar as palabras... vou ser realista: non é doado enfretarse a ti mesmo e recoñecer certo tipo de atrocidades e defectos que cometemos ou poseemos... non sei se me expreso correctamente ou se as miñas capacidades á hora de transmitir son moi limitadas. Sei que estas a facer un esforzo enorme para me entender pero pídoche por favor que non desistas. En definitiva o que estou a dicir é que ás veces é preciso encararte á realidade e desgraciadamente descubrir que ó mellor non eres totalmente a boa persoa que crías ser coa axuda de alguén imparcial que poida escoitarte pero que non faga xuízos ó respecto. Ás veces o espello é demasiado frío e directo, crudo vaia, non entende de piedade...

Non sabes o complicado de defraudarte a consciencia pero a necesidade de clarecer certo tipo de dúbidas é tal...

Espero non estar a te aturullar con tanta palabrería filosófica e pouco clara, non son capaz de arrincar nada máis do meu entendemento nin da miña ialma...

Parece que comeza a chuviscar, recóllete baixo o paraugas, ten pinta de tardar en clarexar.

Recordos

2008-12-01T21:46:00.013+01:00

Ahora que mi llanto es sangre

Y sangro lágrimas,

No te extrañe que te extrañe

Aunque me mortifiques,

Escupas mi inferioridad,

Me irrites,

Yo no he podido olvidar…

Ahora que mis heridas muertas

Cicatrizaban,

Vienes a tumbar sus puertas

Ahora que maldecía el verbo,

Y me arañaba el calor

De tus senos;

Yo no he podido olvidar…

… recuerdos que no recuerdo,

Poemas que me seccioné del cuerpo

Y así me quemo

Ahora en la tristeza

Encuentro unos brazos Lánguidos;

me besan

Se llaman soledad,

Y son perfectos para confesar

Que no he podido olvidar…

… recuerdos que no recuerdo,

Poemas que me seccioné del cuerpo

Y así me quemo

No se consumirán las llamas en toda la eternidad

… recuerdos que no recuerdo,

Poemas que me seccioné del cuerpo

Y así me quemo entre…

… recuerdos que no recuerdo,

Poemas que me seccioné del cuerpo

Y así me quemo

Vértigo, Recuerdos (La frágil sensación de euforia)

Non me molestes anda,... hoxe non teño ganas de falar. ¿Que se tes a culpa? Non muller non. Tes que me perdoar, procuro non ser tan arisco na medida do posible, pero ¿sabes? por chocante que te poda parecer son un ser humano e desgrazadamente non podo manter baixo control tantas cousas como desearía... Ei! muller non poñas esa cara de desgusto xa che dixen que non tiñas a culpa... oes vai frío ¿non é? pasa que estou a facer chocolate con churros. ¿Gústache? bueno, pois logo queda, pero advírtoche que hoxe non é o meu día, bueno... coma case todos jejej...

Estaraste a preguntar cal é o motivo do meu mal humor... xa vexo, esperaba , se ben sen moitas esperanzas, que o chocolate e máis a calor do lume fixeran que te esqueceses e pasásemos a tratar outros temas máis lixeiros, pero xa advertín que os meus esforzos son en vano.

Mira, que che ía preguntar eu ¿ti sabes o que son os recordos?... que pasa ¿quedaches muda? ¿Foiche comer a lingua o gato? Ah, que estas co chocolate, bueno entón falarei eu... ten coidado que queima xa o outro día quemárame eu e estiben case media semana coa lingua escaldada. Non te rías que pra min non che era ningunha gracia.

Bueno, ¿de que estabamos a falar?... ¿recordos?... recordos... Fai tempo escoitara que os recordos son imaxes, coma pantasmas que sen un fin ou motivo concreto asaltan a túa mente, sen previo aviso, coma as facturas vamos. Recordos son olores, tactos, sabores... algúns deles agridulces tendo outros un regusto máis amargo, tamén doces,... Podería facer unha lista ata o infinito de verbas bensoantes e abstractas que non poderían, máis alá das apariencias, traducir da linguaxe do abstracto o que este acontecemento, esta sensación é propiamente. Adoro a filosofía e xuro que son capaz, e de feito podo considerarme profesional de renome á hora de armar teorías absurdas e rebuscadas elegantemente adornadas polo elemento do barroco e o sobrecargado que sinceramente no virían a dicir absolutamente nada. A pesar de tódolos obstáculos que atopamos no camiño do coñecer unha cousa podo deixar clara e é que hoxe os meus recordos coloreánrose dun tinte marrón-grisáceo pouco agradable á vista. É incrible a crueldade destes amorfas entidades que sen mostrar nigún tipo de piedade ou misericordia irrumpen no teu quehacer cotián deixando, como se de maxia se tratara, o teu espírito en ruinas e os teus nervios acendidos coma o lume... Xa o sei, non mo reproches anda, e que hoxe estiven a ver a poesía dos Modernistas e véñoche algo bohemio, con iso das sensacións e a paisaxe da ialma... ¿que non fai falla que o xure? Oes, paréceme que te estas a pasar un pouquiño ¿non cres? ademais andabamos a falar de cousas máis elevadas...

¿Ei que andas a facer? Ai, estás remexendo na miña colección de discos, vaia home, ¿atopaches algo que te interese?... Ese é tremendamente bo, ¿onde o atopaches? Seica estaba naquel recuncho, buff mira que levaba tempo buscandoo... grazas... tal vez sexa un bo momento para escoitalo na tua compaña e aparcar esta coversación para outro día...

(recuerdos que no recuerdo,

Poemas que me seccioné del cuerpo

Y así me quemo)

Uh?

2008-11-30T20:34:00.011+01:00

¿Ola?,... ¿ei?... sí,... son eu outra vez, espero non ser inoportuno, é que,... bueno xa sabes,... ¿non? Bff abofé que hoxe non era o meu día, de novo pídoche desculpas por ser tan pesado,... no me estou a escusar non te vaias pensar, estoume a explicar,... sí iso é estoume a explicar!. Bueno para que nos imos a enganar, simplemente é un día extraño síntome un tanto só hoxe e egoistamente decidín recorrer a ti - ha, pobre de ti- para entreterme e se cabe desafogarme ou Deus sabe que. Se non queres falar non sexas parva, un mal día podelo ter calquera, mañan erguereime e terei que me preocupar por ir estudar máis que por outra cousa. Sí, ademais o sono impedirame sequera saber quen son, je! vaia tontería máis grande.

O problema é que por desgracia hoxe, domingo de novembro de... xa non me acorda...2008!!, non é mañá luns, un dia coma outro calquera, clase estudos, algunhas risas. Pero hoxe vete ti a saber por qué non houbo lugar para unhas risas, non houbo lugar para un bo libro, tampouco para pensar en ninguén demasiado importante... Hoxe comín flan! iso sí que foi algo bo. Non quero que me tomes por un pesimista nin nada deso, non che son un choromicas, na máis que estou aquí porque quero falar e teño ganas de gritar pero non se pode porque hai veciños.

Vaia conversación máis estúpida non é? Levo non sei canto tempo sen parar de darlle e creo que non dixen nada, bueno case nada. Pero... ¿e que acaso hai algo hoxe de que falar?. Ai si! perdoa un estúpido filósofo da Idade Media que non fai máis que falar de relixión e de santidade. Un mangante vaia. Tampouco che podo dicir que pasou hoxe no mundo máis alá dos muros do cárcere da miña casa.

Non importa, non me fagas caso, mañan será outro día e xa terei as cousas máis claras.

Foi bo falar hoxe, creo que mañan pode se-lo comezo doutra etapa, a ver se dou aparcado todo isto que levo aquí metido dentro e comezo a ordenar un pouco a miña vida. En fin, un aperta ben forte, deicaaaa...

Carta de presentación

2008-11-30T20:01:00.005+01:00

En primeiro lugar se queredes saber os motivos polos cales estou a escribir no internet para que todo o mundo vexa o que penso, sinto, ou o que diablos quera,... sinceramente non o sei. Tal vez unha mestura do fruto do azar, o capricho ou moi ó meu pesar a necesidade de me desafogar e dicir... calquera cousa inda por moi estúpida ou sinxela que poda ser.

Oh! disculpádeme, non me presentei (pode que este a falar pra ninguén pero iso non me desanima) son... bueno esa persoa quensexa que son eu que lle deu por escribir, inda sen saber o porqué, e intentar comunicarme coa nada, ousexa: o administrador e publicador deste baúl de desvaríos. ¡ Vaia un orgullo pola miña parte! formar parte de algo tan... non sei no me fagades caso, a miña cabeza chegou a un punto no que xa non se decata do que fai.

Por suposto invítovos a todos a comentar e poñerme a parir se eso é o que pretendedes, en definitiva fun eu mesmo quen o buscou ó tomar a decisión de crear este blog " bueno crear o que se di crear pola miña conta non foi porque necesitei da axuda dos serivizos sociais practicamente pra montalo. Iso sí agradeceríavos moito que tratásedes de facer disto algo máis grande, algo que pola miña propia man non poderei construír e da igual que o fagades por estares aburridos o ben porque vos petou facelo.

En fin xa desvariei o suficiente nun só post non vou pasar aquí a vida falando de todo e de nada en definitiva. En fin,... ¿que máis tiña que dicir?... ah sí, bueno -esta cabeza- grazas a quen esté a leer esta parrafada de confusión e caos. Mais nada, paz....